Een stadsmens raakt niet opgewonden van het scheldwoord “vlegel !”. Heeft U zich ooit afgevraagd wat een vlegel is ?
Maar in Bennekom is het volkssport nummer 1 om eens flink te vlegelen. Zie foto. Slaan op graan met dorsvlegels is een methode om de korrels los te maken van de aren. Later kwamen er grote machines met de maat van een verhuiswagen (foto), die werden door een tractor aangedreven met een riem. En zo kon de graanoogst naar de molen. Voordat het zover was om dit alles te zien moest er eerst worden gereisd met de Opstapbus en “en passant” een koffieadres worden opgesnord.

Het werd deze keer de locatie in de Reeuwijkse Hout, waar met het ochtendzonnetje een prachtig uitzicht over de plas was (foto).

Daarna weer de A20 op richting Bennekom. Er zijn wel mooiere wegen, maar die kosten extra tijd en wij wilden immers vlegels zien zwaaien. Voor busjes met invalidenkaart was een parkeerterrein achter de Oude- of Alexanderkerk gereserveerd. Die kerk is ècht oud: 11e of 12e eeuw en sindsdien veel aangepast of uitgebreid, en van katholiek naar hervormd overgegaan.

We stonden nu gelijk in het epicentrum van de feestdag, tussen de kraampjes met lekkernijen en nuttige waren.  Alle winkels waren open en actief met acties (de Plus speelde met een halve liter vers geperst sap voor één euro aardig in op het advies van begeleidster Anneke om flink te drinken in de warmte !). Na aankomst ging het gezelschap in kleine groepjes op verkenning.
Behalve de kraampjes en de ambachten-hoek met de vlegeljongens, de smid en de houtdraaier waren er ook vele winkeltjes. Bennekom heeft veel winkels, ondanks de ligging tussen de veel grotere steden Wageningen en Ede.

Na vier uur kijken, kopen, snoepen en wat eten hupten we de bus weer in om over de A15 huiswaarts te keren. Filevrij, was de bedoeling. Foutje……………, maar dank zij de dropjes, de pepermuntjes en het vrolijke gezelschap vloog de tijd om. Graag tot de volgende keer !